நேபாளத்தின் பனிச்சரிவுகளும் மலையகத்தின் மண்சரிவுகளும்

Photo, SELVARAJA RAJASEGAR

உலக வரைபடத்தில் இமயமலையின் உச்சியில் உறைந்திருக்கும் பனிப்பாறைகள் பெரும் ஓசையுடன் உடைந்து சிதறும்போதும், இலங்கையின் மத்திய மலைநாட்டில் பல தசாப்தங்களாக வேரூன்றி நிற்கும் தேயிலை மலைகள் திடீரெனச் சரிந்து விழும்போதும், எழும் மரண ஓலம் ஒன்றுதான். இயற்கையின் சீற்றமாக மேலோட்டமாகப் பார்க்கப்படும் இந்தப் பேரிடர்களுக்குப் பின்னால், உழைக்கும் மக்களின் வியர்வையும், உலகளாவிய முதலாளித்துவத்தின் சூழலியல் சுரண்டலும், அரசுகளின் கட்டமைப்பு ரீதியான வன்முறையும் புதைந்து கிடக்கின்றன. அண்மையில், நேபாளம் ஐக்கிய நாடுகளின் ‘இழப்பு மற்றும் சேதத்தை ஈடுசெய்வதற்கான நிதியத்திலிருந்து’ (Loss and Damage Fund) 20 மில்லியன் டாலர்களைப் பெற்றுக்கொண்டமையானது, காலநிலை மாற்றவியலில் ஒரு நேர்மறையான பாய்ச்சலாகும். இந்த சர்வதேச அனுபவத்தையும் பன்னாட்டுப் பொறிமுறையையும், இலங்கையின் பெருந்தோட்ட சமூகத்தின் வரலாற்றுத் துயரங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பகுப்பாய்வு செய்வது இன்றைய சூழல் நீதிக்கான (Climate Justice) அவசியமான உரையாடலாகும்.

கரிம உமிழ்வில்லாத சமூகம் சுமக்கும் பேரிடர்ச் சுமை

உலகளாவிய பசுமை இல்ல வாயு உமிழ்வுக்கு (Greenhouse Gas Emissions) நேபாளத்தின் பங்களிப்பு மிகக் குறைவு என அந்நாட்டின் நிதியமைச்சர் சுட்டிக்காட்டியது, வெறுமனே ஒரு நாட்டின் தரவு அல்ல; அது உலகெங்கும் விளிம்புநிலையில் வாழும் மக்களின் பொதுவான குரல். இந்த வாதத்தை இலங்கையின் மலையக மக்களிடம் நேரடியாகப் பொருத்த முடியும். இலங்கையின் பொருளாதாரத்தை இருநூறு வருடங்களாகத் தமது தோள்களில் சுமக்கும் மலையக மக்கள், சூழலியல் அழிவுகளுக்கு எந்த வகையிலும் காரணமானவர்கள் அல்லர்.

பத்து அடிக்கு பன்னிரண்டு அடி என்ற ஒடுங்கிய லயன் அறைகளில், மிகக் குறைந்த வளங்களோடு, எந்தவிதமான ஆடம்பரமான கார்பன் தடயமும் (Carbon Footprint) இன்றி வாழும் இந்த மக்கள், உலகளாவிய காலநிலை மாற்றத்தின் நேரடிப் பலியாடுகளாக மாறியுள்ளனர். இவர்களிடம் பெரும் தொழிற்சாலைகளை இயக்கும் நுகர்வு கலாச்சாரம் இல்லை. தேயிலைச் செடிகளுக்கு உரமிட்டு, மழையிலும் வெயிலிலும் உழைக்கும் இச்சமூகத்தின் மீதுதான் அதீத மழைவீழ்ச்சியினால் உருவாகும் மண்சரிவுகள் மரணத்தைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கின்றன. உலக வெப்பமயமாதலுக்கு கொஞ்சமும் பங்களிக்காத ஒரு சமூகம், முதலாளித்துவ நாடுகள் வெளியேற்றும் கரிம உமிழ்வின் கொடிய விளைவுகளைத் தங்களது உயிர்களால் ஈடுசெய்வது எத்தகைய காலநிலை நீதி என்ற கேள்வியை நாம் ஆழமாக எழுப்ப வேண்டியுள்ளது. நேபாளத்தின் மலைக்கிராமங்களில் வாழும் மக்களும் இதேபோன்று இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வியலைக் கொண்டவர்களே. ஆனால், உலகின் கூரையில் ஏற்படும் பனிப்பொழிவின் மாற்றங்களும் பனிப்பாறை உருகுதலும் அவர்களை வீடற்றவர்களாக மாற்றுகின்றன.

நேபாளத்தின் முன்னுதாரணமும் மலையகத்தின் தேக்கநிலையும்

ஐ.நா.வின் இழப்பு மற்றும் சேத நிதியம் என்பது, காலநிலை மாற்றத்தால் ஏற்படும் மீளமுடியாத அழிவுகளுக்கு வளர்ந்த நாடுகள் வளரும் நாடுகளுக்கு வழங்க வேண்டிய ‘பரிகாரம்’ (Reparations) என்ற அடிப்படையில் COP28 மாநாட்டில் உத்தியோகபூர்வமாகச் செயற்படத் தொடங்கியது. 2026 ஆகஸ்ட் மாதம் நேபாளத்தில் ஏற்பட்ட பேரழிவு தரும் வெள்ளம் மற்றும் பனிச்சரிவில் 1,400க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்ட நிலையில், நேபாள அரசு உடனடியாக சர்வதேச சமூகத்தை அணுகி இந்த நிதியைக் கோரியது. நேபாளம் கோரிய 20 மில்லியன் டாலர்கள் அங்கு ஏற்பட்ட 2.7 பில்லியன் டாலர் இழப்போடு ஒப்பிடுகையில் மிகச் சிறிய தொகையாக இருக்கலாம். ஆனால், பேரிடருக்குப் பின்னரான மறுவாழ்வு என்பது அரசுகளின் ‘சலுகை’ அல்ல, அது பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் ‘உரிமை’ என்பதை இந்த நகர்வு சர்வதேச அளவில் பதிவு செய்துள்ளது.

இதனை இலங்கையின் மலையக அனுபவங்களோடு ஒப்பிடும்போது, நமது பேரிடர் முகாமைத்துவப் பொறிமுறையின் வறுமை தெளிவாகத் தெரிகிறது. 2014ஆம் ஆண்டு கொஸ்லாந்தை மீரியபெத்தையில ஏற்பட்ட பாரிய மண்சரிவு முழுக்கிராமத்தையும் மண்ணுக்குள் புதைத்தது. பேரிடர் நிகழ்ந்த மறுகணமே தப்பிப்பிழைத்தவர்களை அருகிலுள்ள பாடசாலைகளில் தங்கவைப்பதும், அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களும் பொதுமக்களும் வழங்கும் உலர் உணவுப் பொதிகளை விநியோகிப்பதும், அரசியல்வாதிகள் வந்து ஆறுதல் கூறுவதுமே இங்குள்ள நடைமுறையாக இருக்கிறது.

நேபாளம் ஒரு இறைமையுள்ள நாடாகத் தனது மக்களின் இழப்பிற்காகச் சர்வதேச அரங்கில் வாதாடி நிதியைப் பெறுகிறது. ஆனால், இலங்கைக்குள் மலையக மக்கள் அரசக் கட்டமைப்பிற்கு உள்ளேயே ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகமாக இருப்பதால், அவர்களுக்கான இழப்பீடுகள் சர்வதேசக் காலநிலை நிதியங்களின் நிகழ்ச்சி நிரலில் தனித்துவமாக இடம்பெறுவதில்லை. பல தசாப்தங்களாக லயன் அறைகளில் வாழ்ந்த மக்கள், மண்சரிவில் அனைத்தையும் இழந்த பின், மீண்டும் தற்காலிகத் தகரக் கொட்டகைகளிலேயே பல வருடங்களைச் செலவிட வேண்டிய கட்டாயத்திற்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

காணி உரிமையற்றவர்களின் இழப்புகளும் மரணத்தின் அரசியலும்

காலநிலை பேரிடர்களில் இருந்து மீள்வதற்கு அடிப்படையான தேவை ‘காணி உரிமை’. நேபாளத்தில் பேரிடருக்குப் பின்னரான மீள்நிர்மாணப் பணிகளில், பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் நில உரிமைகள் மற்றும் வாழ்வாதாரங்களை மீட்டெடுப்பதில் ஐக்கிய நாடுகளின் அபிவிருத்தித் திட்டம் (UNDP) போன்ற நிறுவனங்கள் கவனம் செலுத்துகின்றன. ஆனால், மலையகத்தில் ஒரு மண்சரிவு ஏற்படும்போது, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் இழப்பை அரச பொறிமுறை எவ்வாறு கணக்கிடுகிறது என்பதே சிக்கலானது.

தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்த வீடுகள் மண்ணுக்குள் புதையுண்டு போகும்போது, அவர்களிடம் சொந்தக் காணி உறுதிப்பத்திரம் இருப்பதில்லை. நிலம் தேயிலைக் கம்பனிகளுக்கோ அல்லது அரசாங்கத்திற்கோ சொந்தமானதாக இருக்கிறது. காணி உரிமை இல்லாத ஒரு சமூகத்தின் ‘இழப்பை’ முதலாளித்துவப் பொருளாதார அளவுகோல்கள் எப்படிக் கணக்கிடும்? ஒரு சமூகத்தின் முகவரி, நினைவுகள், உறவுகள் அனைத்தும் மண்ணுக்குள் புதையும்போது, அவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான காணியை ஒதுக்கி, உறுதியான வீடுகளை அமைத்துக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக, ஆபத்தான வலயங்களிலேயே (High Risk Zones) மீண்டும் அவர்களை வாழ நிர்ப்பந்திக்கும் கொள்கைகளே இங்கு தொடர்கின்றன. இது ஒருவகையான கட்டமைப்பு ரீதியான வன்முறையாகும்.

கடந்த ஆண்டு மலையகத்தை உலுக்கிய ‘தித்வா அனர்த்தம்’, இந்தக் காணி உரிமையற்ற சமூகத்தின் மீதான கட்டமைப்பு ரீதியான வன்முறைக்கு மிகச்சிறந்த சம்பவக் கற்கையாகும் (Case Study). அதிகாலை நேரத்து மண்சரிவில் அந்த லயன் குடியிருப்புகள் மண்ணோடு மண்ணாகப் புதையுண்டபோது, அது வெறுமனே இயற்கையின் சீற்றத்தால் நிகழ்ந்த பேரிழப்பல்ல; மாறாக, நூற்றாண்டுகளாக ஒரு சமூகத்தைப் பாதுகாப்பற்ற ஆபத்தான வலயங்களில் (High Risk Zones) வாழ நிர்ப்பந்தித்த அரச மற்றும் பெருந்தோட்டக் கொள்கைகளின் அரசியல் படுகொலையாகும். ஐக்கிய நாடுகளின் அபிவிருத்தித் திட்டம் (UNDP) போன்ற நிறுவனங்கள் பேரிடர் இழப்புகளைக் கணக்கிடும்போது, காணிக்கான சட்டபூர்வ ஆவணங்களையே அடிப்படைக் குறிகாட்டியாகக் கொள்கின்றன. ஆனால், தித்வா அனர்த்தத்தில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்த அந்த லயன் அறைகளுக்குச் சொந்தக் காணி உறுதிப்பத்திரம் இல்லாத நிலையில், அவர்களின் மரணங்களையும் இழந்த வாழ்விடங்களையும் முதலாளித்துவப் பொருளாதார அளவுகோல்கள் எப்படி மதிப்பிடும்? ஒரு துண்டு நிலத்துக்கான உரிமை இல்லாத காரணத்தால், அந்த மக்களின் உயிர்களின் பெறுமதியும், சிதைந்துபோன அவர்களின் எதிர்காலமும், காற்றில் கரைந்த அவர்களது நினைவுகளும் பேரிடர் முகாமைத்துவத் தரவுகளில் வெறுமனே ‘எண்ணிக்கைகளாக’ மட்டுமே சுருங்கிப் போயின.

இந்தத் தித்வா அனர்த்தம், பேரிடருக்குப் பின்னரான ‘நிவாரண அரசியலின்’ (Politics of Relief) கோர முகத்தையும், மலையக மக்களின் உயிர்கள் எவ்வளவு மலிவானவையாகக் கருதப்படுகின்றன என்பதையும் சர்வதேச சமூகம் மற்றும் மனசாட்சியுள்ள அனைவரின் முன்னும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது. இத்தகைய கொடூரமான அனர்த்தத்தின் பின்னராவது அந்த மக்களின் காணி உரிமை குறித்த நியாயமான உரையாடல் திறக்கப்பட்டு, பாதுகாப்பான வீடமைப்பு உறுதி செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும். மாறாக, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களை மீளவும் பாடசாலைகளிலும் தற்காலிக முகாம்களிலும் முடக்கிவிட்டு, எவ்விதச் சட்ட உரிமையுமற்ற இன்னொரு பாதுகாப்பற்ற மலைச் சரிவிலேயே அவர்களைத் தற்காலிகமாக அமர்த்தும் கொள்கைகளே தொடர்கின்றன. நேபாளம் போன்ற நாடுகள் தமது மக்களின் இழப்பிற்காகச் சர்வதேச சமூகத்திடம் நீதியைக் கோரி இழப்பீட்டு நிதியைப் பெற்றுக்கொள்ளும் அதே வேளையில், தித்வா அனர்த்தத்தில் பலியான விளிம்புநிலை மக்களின் உயிர்கள் அரச கட்டமைப்பிற்குள்ளேயே எந்தவிதமான பொறுப்புக்கூறலும் இன்றிப் புதைக்கப்படுகின்றன. காணி உரிமை என்பது வெறும் சொத்துரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு மனிதனின் ‘இருப்புக்கான’ (Right to exist) மற்றும் ‘பாதுகாப்புக்கான’ அடிப்படை அடையாளம் என்பதை இந்தத் தித்வா அனர்த்தம் எமக்கு வலியோடு உணர்த்தும் மிக முக்கியமான அரசியல் பாடமாகும்.

நேபாளத்தின் பேரிடர்கள் உலகளாவிய காலநிலை மாற்றத்தால் உந்தப்பட்டவை என்றால், மலையகத்தின் மண்சரிவுகள் காலனித்துவச் சுரண்டலால் தொடங்கப்பட்டு, காலநிலை மாற்றத்தால் தீவிரமடைபவை ஆகும். பிரித்தானியர் வருகைக்கு முன், மத்திய மலைநாடு பல்லுயிர்த் தன்மை கொண்ட அடர்ந்த காடுகளாகக் காணப்பட்டது. மழைநீரை உறிஞ்சித் தேக்கிவைக்கும் கடற்பஞ்சுகளாக அந்தக் காடுகள் செயற்பட்டன. தேயிலைப் பயிர்ச்செய்கைக்காக அந்த முதன்மைக் காடுகள் அழிக்கப்பட்டமை மண்சரிவுகளுக்கான முதல் வித்திடலாகும்.

அதன்பின்னர், குறுகிய கால இலாப நோக்கிற்காகவும், விறகுத் தேவைக்காகவும் பிரித்தானியரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட யூகலிப்டஸ் (Eucalyptus) மற்றும் பைனஸ் (Pine) போன்ற அந்நிய மரங்கள் மலைநாட்டின் சூழலியலை முற்றாகச் சிதைத்தன. நிலத்தடி நீரை அதீதமாக உறிஞ்சும் இம்மரங்கள், மண்ணின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்தி, நிலத்தை வறட்சியடையச் செய்தன. இன்று காலநிலை மாற்றத்தின் காரணமாகக் குறுகிய காலத்திற்குள் பெய்யும் அதீத மழையைத் தாங்கும் திறனை இந்த மண் இழந்துவிட்டது. ஆக, மலையக மக்கள் இன்று எதிர்கொள்ளும் பேரிடர்கள் வெறுமனே வளிமண்டலக் கார்பன் அதிகரிப்பால் மட்டும் வருபவை அல்ல; மாறாக, நூற்றாண்டு காலமாகத் தொடரும் தவறான நிலப்பயன்பாட்டுக் கொள்கைகளின் உச்சக்கட்ட விளைவாகும். நேபாளத்தின் பனிப்பாறைகள் எவ்வாறு பூகோள வெப்பமடைதலின் சுமையைத் தாங்க முடியாமல் உடைகின்றனவோ, அதேபோலவே பைனஸ் மரங்களால் துளைக்கப்பட்ட மலையகத்து மண்ணும் அதீத மழையைத் தாங்க முடியாமல் சரிந்து விழுகிறது.

முன்னெச்சரிக்கை அமைப்புகளும் ஆயத்த நிலையும்

காலநிலை அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்ளும் நேபாளம், பேரிடர் முகாமைத்துவத்தில் பல சர்வதேச நிதியங்களைப் பயன்படுத்தி நவீன முன்னெச்சரிக்கை முறைமைகளை (Early Warning Systems) நிறுவி வருகிறது. அத்தோடு, செண்டாய் கட்டமைப்பு (Sendai Framework for Disaster Risk Reduction) போன்ற சர்வதேசப் பொறிமுறைகளுக்கு அமையத் தங்களது உள்ளூர்க் கொள்கைகளை மாற்றி வருகிறது.

ஆனால், இலங்கையின் மலைநாட்டில் அடுத்த பேரிடரை எதிர்கொள்ள நாம் எந்தளவுக்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறோம்? கட்டட ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் (NBRO) மண்சரிவு அபாய வரைபடங்களில் சிவப்பு எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்ட பல சரிவுகளில் இன்றும் லயன் குடியிருப்புகள் உள்ளன. மழைக்காலம் வந்தவுடன் எச்சரிக்கை விடுப்பதும், மக்களைப் பாடசாலைகளுக்கு இடம்பெயரச் சொல்வதும் மட்டுமே முகாமைத்துவமாக இருக்க முடியாது. ஆபத்தான பகுதிகளில் வாழும் மக்களைப் பாதுகாப்பான நிலப்பரப்புகளுக்கு மாற்றுவதற்கான ‘முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட’ (Proactive) பொறிமுறைகள் நம்மிடம் இல்லை. அரச கொள்கைகளும், கம்பனிகளின் இலாப நோக்கங்களும் இந்த மக்களின் உயிர்களை விடவும் முக்கியமானவையாகக் கருதப்படும் வரை, உண்மையான ஆயத்த நிலை சாத்தியமில்லை.

காலநிலை நீதியை உள்ளூர்மயப்படுத்தல்

நேபாளத்தின் இந்தச் சர்வதேச நிதியுதவி மலையக சமூகத்திற்கும் இலங்கையின் கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கும் ஒரு முக்கியமான செய்தியைச் சொல்கிறது. காலநிலை பாதிப்புகளுக்கான இழப்பீடு என்பது தற்காலிக நிவாரணம் அல்ல, அது ஒரு சர்வதேச உரிமை. ஐக்கிய நாடுகளின் காலநிலை மாற்றத்திற்கான கட்டமைப்புப் பேரவை (UNFCCC) மற்றும் பாரிஸ் உடன்படிக்கை (Paris Agreement) ஆகியவை வலியுறுத்தும் காலநிலை நீதியை, நாம் உள்ளூர் மட்டத்தில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

இலங்கை அரசாங்கம் சர்வதேசப் பச்சைய நிதியங்கள் (Green Climate Fund) மற்றும் இழப்பு மற்றும் சேத நிதியங்களில் (Loss and Damage Fund) இருந்து உதவிகளைக் கோரும்போது, அந்த நிதியின் கணிசமான ஒரு பகுதி மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய விளிம்புநிலைச் சமூகமான மலையக மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை மீளமைப்பதற்கும், அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பான காணி மற்றும் உறுதியான வீடுகளை வழங்குவதற்கும் ஒதுக்கப்பட வேண்டும். இதற்கான உறுதியான கொள்கை வரைபுகளை அரசாங்கம் உருவாக்க வேண்டும். பேரிடர் வந்தபின் நிவாரணம் தேடுவதை விட, பேரிடர் அபாயமுள்ள பகுதிகளில் இருந்து மக்களைப் பாதுகாப்பாக வெளியேற்றி அவர்களுக்கு காணி உரிமையுடன் கூடிய மீள்குடியேற்றத்தை உறுதி செய்வதே உண்மையான சூழல் நீதியாகும்.

ஒரு தேயிலைச் செடியின் கொழுந்தை எடுப்பதற்காக, மலையகத் தாய்மார்கள் பனி படர்ந்த மலைச்சரிவுகளில் ஏறும்போதும், நேபாளத்து மக்கள் தமது அன்றாட வாழ்வாதாரத்திற்காக இமயமலைச் சரிவுகளில் பயணிக்கும்போதும் அவர்கள் சிந்திப்பது ஒன்றே; இயற்கையின் சீற்றம் தங்களை எப்போது பலிகொள்ளும் என்ற அச்சம்தான் அது. பனிப்பாறைகள் சரிந்து நேபாளத்தின் கிராமங்களை அழிப்பதும், தேயிலை மலைகள் சரிந்து லயன் அறைகளை மூடுவதும் அடிப்படையில் ஒன்றே. இரண்டுமே இயற்கை முரண்பாடுகளால் தூண்டப்பட்டு, மனிதர்களின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பால் தீவிரமடையும் பேரிடர்கள்தான். நேபாளத்தின் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, மலையக மக்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கக்கூடிய, அவர்களின் காணி உரிமையை உறுதிசெய்யக்கூடிய, மனிதத்தை மையப்படுத்திய புதிய சூழலியல் மற்றும் அரசியல் கொள்கைகளை நோக்கி நாம் நகர வேண்டிய தருணம் இதுவே.

அருள்கார்க்கி