மக்களின் குரல் நந்தா மாலினி: ஓர் அஞ்சலி

Photo, The Hindu

இலங்கையின் மிகவும் புகழ்பெற்ற மற்றும் மதிப்பிற்குரிய பாடகிகளில் ஒருவரும், இலங்கைப் பாடல் கலையில் ஒரு பொற்காலத்தையே உருவாக்கியவரும், “தேசத்தின் தங்கக் குரல்” என்று போற்றப்பட்டவருமான விஷாரத கலாநிதி நந்தா மாலினி, தனது 83ஆவது பிறந்தநாளுக்கு வெறும் மூன்று நாட்களே இருந்த நிலையில் தனது வாழ்வியல் பயணத்திற்கு விடைகொடுத்தார். சுமார் ஏழு தசாப்தங்களாக அவர் தனது குரலால் இந்நாட்டு மக்களின் இதயங்களைச் செழுமைப்படுத்தினார். அவரது மறைவு இலங்கையின் இசை உலகில் மட்டுமன்றி, நீதிக்கும் நியாயத்திற்குமாக குரல்கொடுத்த ஒட்டுமொத்த முற்போக்கு கலாச்சாரத்திலும் ஈடுசெய்ய முடியாத ஒரு வெற்றிடத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

ஒரு கிராமத்து வீட்டில் இருந்து தேசத்தின் மேடை வரை

ஒரு கிராமத்துக் குடும்பத்தில் பிறந்த அவர், கொழும்பு கொட்டாஞ்சேனையில் உள்ள ஸ்ரீ குணானந்த வித்யாலத்தில் கல்வி கற்றார். 1956ஆம் ஆண்டு செய்யுள் ஒப்புவித்தல் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம் வென்றதன் மூலம் அவர் தனது பாடும் வாழ்வின் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தார். டபிள்யூ. டி. அமரதேவவின் அழைப்பின் பேரில் “லமா மண்டபயா” (சிறுகதை மேடை) நிகழ்ச்சியில் பாடிய “புது சாது” என்ற பாடலின் மூலம் நாட்டிற்கு அறிமுகமான அந்த இனிமையான குரல், “ரன்முத்து துவ” திரைப்படத்தில் நாரத திஸாசேகரவுடன் இணைந்து பாடிய “கலன கங்ககி ஜீவிதே” என்ற பாடலின் மூலம் திரையுலகையும் வென்றது.

லக்னோவில் உள்ள பத்கண்டே இசைக் கல்லூரியில் அவர் பெற்ற பாரம்பரியப் இசைப் பயிற்சியும், 1984-இல் ‘விஷாரத’ பட்டத்தை முதல் வகுப்புத் தேர்ச்சியுடன் அவர் பெற்றதும், 2017இல் ‘விஷுவல் அண்ட் பெர்ஃபார்மிங் ஆர்ட்ஸ்’ பல்கலைக்கழகம் அவருக்கு வழங்கிய ‘தர்ஷன சூரி’ (Darshana Soori) எனும் கௌரவ கலாநிதி பட்டமும் அவரது கலைப் பயணத்தின் ஆழமான புலமைசார் அடித்தளத்திற்குச் சிறந்த சான்றுகளாகத் திகழ்கின்றன. ஆயினும், நந்தா மாலினி வெறும் விருதுகளுக்காகவோ அல்லது அவரது புகழுக்காகவோ மட்டுமே நினைவுகூரப்பட வேண்டியவர் அல்ல.

காதல், ஏக்கம், தாயின் கனிவான அன்பு, பெண்களின் வாழ்வியல் அனுபவங்கள், பௌத்த ஆன்மீகம் மற்றும் சமூக அநீதி ஆகியவை அவரது இசை உலகின் கருப்பொருள்களாகத் திகழ்ந்தன. இலங்கை பாடலை வெறும் அலங்காரப் பொருளாக இருந்த நிலையிலிருந்து விடுவித்து, சமூக யதார்த்தங்களை வெளிப்படுத்தும் மற்றும் ஒடுக்கப்பட்டோரின் துயரங்களுக்குக் குரல் கொடுக்கும் ஒரு வலிமையான ஊடகமாக மாற்றியமைத்த கலைஞராக அவர் வரலாற்றில் இடம்பிடித்துள்ளார்.

நந்தா மாலினியும் விடுதலைப் பாடல் (விமுக்தி கீ) பாரம்பரியமும்

விஷாரத நந்தா மாலினி மற்றும் விஷாரத டபிள்யூ. டி. அமரதேவா ஆகியோரால் 1971இல் தொடங்கப்பட்ட “ஸ்ரவண ஆராதனை” (Shravana Aradhana) இசைநிகழ்ச்சித் தொடரானது, இலங்கையின் எதிர்ப்புப் பாடல் மரபில் ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாகக் கருதப்படுகிறது. முற்போக்குத் தன்மையைக் கொண்ட முதலாவது சிங்கள இசைநிகழ்ச்சித் தொடராக அமைந்த இது, அடுத்த தசாப்தத்தில் செழித்து வளரவிருந்த புரட்சிகரமான பாடல் கலாச்சாரத்திற்கு அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது.

பின்னர், 1978 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 26ஆம் தேதி, கொழும்பில் உள்ள புதிய நகர மண்டபத்தில், சோசலிச கலாச்சார சங்கம் “விமுக்தி கீ” இசை நிகழ்ச்சியை நடத்தியது. இது இலங்கைப் பாடல் கலையில் ஒரு அரசியல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவந்தது. கலையை ஒரு ஊடகமாகப் பயன்படுத்தி, சமூக யதார்த்தத்தைப் பற்றிய மக்களின் விழிப்புணர்வை ஆழப்படுத்துவதே விமுக்தி கீ இசை நிகழ்ச்சியின் நோக்கமாக இருந்தது.

நந்தா மாலினியா அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பணிக்கு பல்வேறு வழிகளில் ஆதரவளித்தார். அவர், கலாநிதி ரோஹன வீரசிங்க, மாலனி புலத்சிங்கல, லக்ஷ்மன் விஜேசேகர மற்றும் குணதாச கபுகே போன்ற கலைஞர்களுடன் இணைந்து இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குத் தீவிரமாகப் பங்களித்தார். மேலும், ரவீந்திரநாத் தாகூரின் ஒரு கவிதையைத் தழுவி, ‘சதி பூஜா தர சேயே’ என்ற விமுக்தி கீ விடுதலைப் பாடலிலும் அவர் இசையமைத்திருந்தார்.

1980 அக்டோபரில் நடைபெற்ற விமுக்தி கீ இசை நிகழ்ச்சியின் 100ஆவது நிகழ்ச்சியை நினைவுகூரும் வகையில் வெளியிடப்பட்ட நினைவுத் தொகுதியில் அவர் எழுதிய செய்தியில், தனது பாடலுக்கு ஒரு புரட்சிகரமான கண்ணோட்டத்தைக் கொண்டுவருவதில் விமுக்தி கீயின் செல்வாக்கை அவர் பணிவுடன் ஒப்புக்கொண்டார். அந்த ஒப்புதல், ஒரு கலைஞராக அவரது நேர்மைக்கும், அந்தக் காலகட்டத்தின் மக்கள் கலை இயக்கங்களுக்கு இடையே நிலவிய பரஸ்பர வளர்ப்புக்கும் ஒரு சான்றாக நிற்கிறது.

அமைப்பிற்கு எதிரான பாடல் பாரம்பரியத்தின் மாபெரும் பெண்மணி

விமுக்தி கீயால் ஈர்க்கப்பட்டு, பேராசிரியர் சுனில் ஆரியரத்னவின் பாடல் வரிகளால் செழுமைபெற்ற அவரது “சத்தியே கீதய” இசை நிகழ்ச்சியித் தொடர், 1981இல் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வந்தது. சுமார் 500 இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பிறகு, 1987இல் “பவன” தொடங்கப்பட்டு, பதினெட்டு மாத காலத்திற்குள் சுமார் இருநூற்று ஐந்து இசை நிகழ்ச்சிகளுடன் இலங்கை வரலாற்றில் இடம்பிடித்தது. “பவன” இசை நிகழ்ச்சியானது, அக்காலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த அடக்குமுறைக்கும் பயங்கரவாதத்திற்கும் எதிராக ஒரு துணிச்சலான குரலாக இருந்தது. அரச வானொலியிலும் தொலைக்காட்சியிலும் அதன் பாடல்கள் தணிக்கை செய்யப்பட்டன. ‘பவன’வின் ஒரு ஒலிநாடாவை அருகில் வைத்திருப்பது கூட ஆபத்தானதாக இருந்த ஒரு காலகட்டத்தில், மக்கள் அந்தப் பாடல்களைத் தங்கள் இதயங்களில் மறைத்து வைத்துப் பாதுகாத்தது, ஒரு கலைப்படைப்பிற்கு அவர்களால் செலுத்த முடிந்த மிக உயர்ந்த மரியாதையாக இருந்தது.

பேராசிரியர் ஜயதேவ உயங்கொட சரியாகக் குறிப்பிட்டது போல, நந்தா மாலினி, ஆளப்படுவோரின் உணர்ச்சிகள், அமைப்புக்கு எதிரான சமூகக் கோபம் மற்றும் எதிர்ப்புக் குரல் ஆகியவற்றை நுட்பமாகக் கலந்த ஒரு பாடும் பாணியை வெளிப்படுத்தினார். அது கேட்பவரின் அறிவையும் இதயத்தையும் கவர்ந்த ஒரு குரலாக இருந்தது. “அம்மாவருனே” பாடலின் மூலம் தங்கள் குழந்தைகளை இழந்த தாய்மார்களின் துயரத்திற்கும், “சன்னாலியனே” பாடலின் மூலம் தங்கள் உயிரை இழந்தவர்களின் வேதனைக்கும், “ரன் தஹடிய பிந்து பிந்து” பாடலின் மூலம் தொழிலாளியின் வியர்வையின் மதிப்புக்கும் அவர் குரல் கொடுத்தார். அவரது பாடல்கள், கேட்பவருக்கு ஒருபோதும் கட்டளையிடவில்லை. அவை சமூக யதார்த்தம் மற்றும் மாற்றத்தின் தேவை குறித்த தங்கள் செய்தியை அழகாக வெளிப்படுத்தி, அதை மக்களின் இதயங்களுக்குக் கொண்டு சென்றன. விசரத குணதாச கப்புகேயின் “கம்பனா”மற்றும் ஜெயதிலக பண்டாரவின் “சாது ஜனராவ’ ஆகியவை இதில் அடங்கும். மேலும், எண்பதுகளின் பிற்பகுதியிலும் தொண்ணூறுகளிலும் உருவான அதிகாரத்திற்கு எதிரான பாடல் அலையை — இசைமேதை கபுகேவின் “கம்பனா” மற்றும் ஜெயதிலக பண்டாரவின் “சாது ஜனரவா” உட்பட — வளர்த்தெடுப்பதில் அவரது முன்னோடிப் பணி மகத்தானது.

ஒரு தனிப்பட்ட குறிப்பு

இந்த தருணத்தில் எனது சில தனிப்பட்ட நினைவுகளையும் பதிவு செய்ய வேண்டும். 1978ஆம் ஆண்டு கொழும்பு 13, ஆர்மர் வீதியில் உள்ள ஜே.வி.பி (JVP) தலைமை அலுவலகத்தில் நான் இருந்தபோது, அவர் ஒரு ‘உபாலி பியட்’ (Upali Fiat) காரை ஓட்டிச் சென்றதை என்னால் இன்னமும் காட்சிப்படுத்த முடிகிறது. தோழர் ரோஹண விஜேவீரவுடன் நாவல வீட்டில் அவரைச் சந்தித்ததும் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

1983ஆம் ஆண்டு, பொய்க் குற்றச்சாட்டுகளின் பேரில் குற்றப் புலனாய்வுத் துறையின் (CID) நான்காம் மாடியில் நான் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தபோது, நந்தா மாலினியையும் நான்காம் மாடிக்குக் கொண்டு வருப்பதற்காக எனது வாக்குமூலத்தில் அவரது பெயரைச் சேர்க்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அந்த முயற்சியை என்னால் முறியடிக்க முடிந்தது என்பதிலும், சித்ரா மூலமாக அதை அவருக்குத் தெரிவிக்க முடிந்தது என்பதிலும் இன்றளவும் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தொண்ணூறுகளில், ஆஸ்திரேலியாவின் கான்பெராவில் (ACT) அவரது இசை நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றை அமைப்பதற்கான பெரும்பான்மையான பணிகளைச் சுமக்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது. அந்த நிகரற்ற கலைஞருடன் பிணைக்கப்பட்ட நினைவுகள் என் இதயத்தில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்.

மறையாத ஒரு மரபு

நந்தா மாலினி ஒருபோதும் மேடையில் பாடும் வெறும் பாடகியாக மட்டும் இருக்கவில்லை. சோவியத் யூனியன், ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், இத்தாலி, சிங்கப்பூர் மற்றும் பல நாடுகளுக்குச் சென்று சிங்களப் பாடலை உலகிற்கு எடுத்துச் சென்ற ஒரு தூதராக அவர் இருந்தார். 1984இல் “நந்தா மாலினி ஆசிரமத்தை” நிறுவி, ஒரு முழு தலைமுறை குழந்தைகளுக்கும் இசைக்கல்வியைக் கற்பித்த ஒரு ஆசிரியராகவும் தாய் உருவமாகவும் அவர் திகழ்ந்தார்.

பதினொன்று சரசவிய விருதுகள் மற்றும் பல ஜனாதிபதி விருதுகள் உட்பட எண்ணற்ற கௌரவங்களை அவர் பெற்றார். இலங்கை ஒளிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தின் ஒரு ஸ்டுடியோவிற்கு அவரது பெயர் சூட்டப்படும் அளவுக்கு அவர் தேசிய மதிப்பைப் பெற்றிருந்தார். இருப்பினும், அவரது உண்மையான நினைவுச் சின்னம் செங்கற்களாலோ பித்தளையாலோ கட்டப்படவில்லை, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இதயங்களில் கட்டப்பட்டுள்ளது.

நந்தா மாலினியின் மறைவு என்பது ஒரு தனிப்பட்ட பாடகியின் விடைபெறல் மட்டுமல்ல, இலங்கையின் அந்த இசைப் பாரம்பரியத்தின் ஒரு மாபெரும் சகாப்தத்தின் முடிவாகும். ஆனால் உண்மையான கலை மரணத்திற்குப் பணியாது. இன்று அந்த மகத்தான குரல் பௌதிக ரீதியாக அமைதியாகிவிட்டது. இருப்பினும், அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் உயர்த்தப்படும் இடமெல்லாம், தாயின் அன்பு நினைவுகூரப்படும் ஒவ்வொரு கணத்திலும், சிறந்த உலகத்தைக் கனவு காணும் ஒவ்வொரு இதயத்திலும், அவரது பாடல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும்.

அவர் விதைத்து அறுவடைக்குக் கொண்டுவந்த சிங்களப் பாடல் களம் ஒருபோதும் வாடாது.

அன்பான தோழரே… விஷாரத கலாநிதி நந்தா மாலினி… மக்களின் குரலே, அதிகாரத்திற்கு எதிரான பாடல் பாரம்பரியத்தின் நிகரற்ற மகளே.. உமக்கு எங்களது இறுதி வணக்கத்தை உரித்தாக்குகிறோம். உமது குரல் இந்த மண்ணில் என்றென்றும் எதிரொலிக்கட்டும்!

லயனல் போபகே