பிம்பச் சிறை: மீம்கள் உருவாக்கும் மாய அரசியல் 

Photo, WIRED

அறிமுகம்

இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வெறும் கேலிச்சித்திரங்களாகவும், நகைச்சுவைப் துணுக்குகளாகவும் சமூக வலைத்தளங்களில் வலம் வரத் தொடங்கிய ‘மீம்கள்’ (Memes), இன்று உலகளாவிய அரசியல் மற்றும் சமூக விவாதங்களைத் தீர்மானிக்கும் ஒரு வலிமைமிக்க ஆயுதமாக உருவெடுத்துள்ளன. ‘மீம்’ (Meme) என்ற சொல் ரிச்சர்ட் டாக்கின்ஸ் என்பவரால் 1976 இல் முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, அது கலாசாரத் தகவல்களை ஒருவரிடமிருந்து ஒருவருக்குக் கடத்தும் ஒரு அலகாகவே கருதப்பட்டது. ஆனால், இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில், மீம்கள் என்பது வெறும் தகவல்கள் மட்டுமல்ல; அவை அரசியல் கருத்துருவாக்கத்தைச் செய்யும் நவீன காலத்துக் ‘கேலிச்சித்திரங்கள்’ (Cartoons) ஆகும். ஒரு காலத்தில் பத்திரிகைகளில் வந்த கேலிச்சித்திரங்கள் ஒரு சிறிய அறிவுஜீவி வர்க்கத்தால் மட்டுமே ரசிக்கப்பட்டன. ஆனால் இன்று, அலைபேசி வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு சாதாரண மனிதனும் மீம்களை நுகருபவனாகவும், உருவாக்குபவனாகவும் மாறியுள்ளான். இந்த மாற்றம் சாதாரண மக்களின் அரசியல் புரிதலில் எத்தகைய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும், ஒரு பிரச்சினையின் ஆழத்தை நகைச்சுவை என்ற போர்வையில் மீம்கள் எவ்வாறு திசைதிருப்புகின்றன என்பதையும் ஆராய்வது இன்றைய காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

கருத்துருவாக்கப் பகுப்பாய்வு  

மீம்களின் அரசியல் செல்வாக்கைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அதன் ‘குறுகிய காலத் தாக்கம்’ (Immediate Impact) மற்றும் ‘உடனடி நுகர்வு’ (Instant Consumption) ஆகிய பண்புகளைப் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும். ஒரு நீண்ட அரசியல் கட்டுரையையோ அல்லது ஒரு மணிநேர விவாதத்தையோ பார்த்துப் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு சிக்கலான அரசியல் விடயத்தை, ஒரு மீம் வெறும் ஒற்றைப் படத்தில் விளக்கிவிடுகிறது. இதுவே சாதாரண மக்களிடையே மீம்கள் செல்வாக்குப் பெறுவதற்கான முதன்மைக் காரணமாகும். உதாரணமாக, இலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடியின் போது உருவான ஆயிரக்கணக்கான மீம்கள், சிக்கலான பொருளாதாரக் கொள்கைகளைச் சாதாரண மக்களும் எளிதில் ஏளனம் செய்யும் வகையில் மாற்றியமைத்தன. இங்கு நகைச்சுவை என்பது ஒரு வடிகாலாகச் (Catharsis) செயல்பட்டாலும், அதே நகைச்சுவை ஒரு பிரச்சினையின் பாரதூரமான உண்மைகளை எளிமைப்படுத்தி (Over-simplification), அதன் தீவிரத்தைக் குறைத்துவிடும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது. ஒரு அரசியல்வாதியின் ஊழல் அல்லது தவறான கொள்கை என்பது நீண்டகாலப் பாதிப்புகளைக் கொண்டது; ஆனால் அது ஒரு மீமாக மாறி வைரலாகும்போது, மக்கள் அந்தப் பிரச்சினையின் விளைவுகளைச் சிந்திப்பதை விடுத்து, அந்த நகைச்சுவையை ரசிப்பதோடு நிறுத்திக்கொள்கிறார்கள்.

சமூகவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், மீம்கள் ஒருவகை ‘மென்மையான பரப்புரை’ (Soft Propaganda) நுட்பத்தைக் கையாள்கின்றன. ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சி அல்லது சித்தாந்தத்திற்கு ஆதரவாக நேரடியான விளம்பரங்களைச் செய்யும்போது மக்கள் அதனை விழிப்புணர்வுடன் அணுகுவார்கள். ஆனால், அதே கருத்து ஒரு திரைப்பட நகைச்சுவையுடன் (Movie Template) இணைந்து மீமாக வரும்போது, மக்களின் தற்காப்பு உணர்வு (Resistance) குறைந்து, அந்தக் கருத்து அவர்களின் ஆழ்மனதில் எளிதாகப் பதிந்துவிடுகிறது. இலங்கை மற்றும் தமிழகச் சூழலில் வடிவேலு, விவேக் அல்லது சந்தானம் போன்ற நகைச்சுவை நடிகர்களின் முகபாவனைகள் அரசியல் கருத்துக்களைக் கடத்தப் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு தீவிரமான அரசியல் விமர்சனத்தை ஒரு நகைச்சுவை நடிகரின் படத்துடன் இணைக்கும்போது, அது அந்த அரசியல்வாதியைப் பற்றிய ஒரு குறிப்பிட்ட பிம்பத்தை (Stereotype) மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக விதைக்கிறது. காலப்போக்கில், அந்த அரசியல்வாதி என்ன பேசினாலும் மக்கள் அவரை அந்த மீம் சித்தரிக்கும் பிம்பமாகவே பார்க்கத் தொடங்குகிறார்கள். இது ஆரோக்கியமான அரசியல் விவாதங்களைச் சிதைத்து, தனிநபர் கேலிகளாக மாற்றுகிறது.

மீம்கள் எவ்வாறு மக்களின் அரசியல் புரிதலைத் திசைதிருப்புகின்றன என்பதற்கான ஒரு முக்கிய உதாரணம் ‘திசைதிருப்பல் அரசியல்’ (Politics of Distraction) ஆகும். ஒரு நாட்டில் ஒரு முக்கியமான சட்டத்திருத்தம் அல்லது பாரிய ஊழல் குறித்த விவாதங்கள் எழும்போது, அந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து மக்களின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப திட்டமிட்டு சில மீம்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. யாரோ ஒரு பிரபலம் பேசிய சின்னஞ்சிறு தவறு அல்லது ஒரு முக்கியத்துவம் இல்லாத தற்செயலான நிகழ்வு மீம்களாக மாற்றப்பட்டு வைரலாக்கப்படும்போது, சமூகத்தின் கூட்டு அவதானம் (Collective Attention) முக்கியமான பிரச்சினையிலிருந்து விலகி அந்த நகைச்சுவை நோக்கித் திரும்புகிறது. இதனைச் சமூகவியலாளர்கள் ‘நகைச்சுவை முகமூடி’ (Mask of Humor) என்று அழைக்கிறார்கள். பாரதூரமான சமூக அநீதிகள் நகைச்சுவையாக மாற்றப்படும்போது, அந்த அநீதிக்கு எதிரான கோபம் மறைந்து, அந்தப் பிரச்சினையே ஒரு ஏளனப் பொருளாக மாறுகிறது. உதாரணமாக, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் அல்லது சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் தொடர்பான செய்திகள் மீம்களாக வரும்போது, அவை அந்தப் பிரச்சினையின் அறச்சீற்றத்தைக் குறைத்துவிடுகின்றன.

மேலும், மீம்கள் ‘எதிர்மறை பிம்பக் கட்டமைப்பிற்கு’ (Character Assassination) ஒரு வலிமையான கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு அரசியல் மாற்றுக் கருத்தைக் கொண்டவரை அல்லது ஒரு சமூகச் செயற்பாட்டாளரை அறிவுப்பூர்வமாக எதிர்கொள்ள முடியாதவர்கள், அவரை ஒரு ‘மீம் மெட்டீரியல்’ (Meme Material) ஆக மாற்றிவிடுகிறார்கள். அவரது உடல்வாகு, உச்சரிப்பு அல்லது சிறு தடுமாற்றங்களைக் கேலி செய்யும் மீம்கள் அவரது தர்க்க ரீதியான வாதங்களை மழுங்கடிக்கச் செய்கின்றன. இது சாதாரண மக்களிடையே, “இவர் ஒரு கோமாளி, இவருடைய கருத்துக்களை நாம் ஏன் கேட்க வேண்டும்?” என்ற ஒரு மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ஜனநாயகத்தில் கருத்துக்களைக் கருத்துக்களால் எதிர்கொள்வதற்குப் பதிலாக, கேலிகளால் எதிர்கொள்ளும் இந்தப் போக்கு அரசியல் புரிதலை மிகவும் தரம் தாழ்த்துகிறது. சாதாரண மக்கள் இத்தகைய மீம்களைத் தொடர்ந்து பார்க்கும்போது, அவர்கள் அந்த நபர் முன்வைக்கும் உண்மையான தரவுகளை ஆராயத் தவறிவிடுகிறார்கள்.

இருப்பினும், மீம்களின் ஆதிக்கம் என்பது முற்றிலும் எதிர்மறையானது என்று கூறிவிட முடியாது. அவை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாகவும், அதிகாரத்தை நோக்கி கேள்வி எழுப்பும் கருவியாகவும் சில தருணங்களில் பரிணமிக்கின்றன. இலங்கையின் ‘அரகலய’ போராட்டத்தின் போது, சாதாரண மக்கள் அதிகார வர்க்கத்தின் ஆடம்பரங்களையும், அவர்களின் பொறுப்பற்ற பேச்சுகளையும் மீம்கள் மூலம் கேலி செய்தமை ஒரு மிகப்பெரிய சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது.

இலங்கையின் ‘அரகலய’ போராட்டமும் மீம்களின் முரண்பட்ட பாத்திரமும் 

2022ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் ஏற்பட்ட பாரிய பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நெருக்கடியின் போது உருவான ‘அரகலய’ (போராட்டம்), உலக வரலாற்றிலேயே சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் மீம்கள் ஒரு புரட்சிகரமான கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணமாகும். இந்தக் காலகட்டத்தில் மீம்கள் வெறும் நகைச்சுவைத் துணுக்குகளாக அன்றி, அதிகார வர்க்கத்திற்கு எதிரான ‘டிஜிட்டல் ஏவுகணைகளாக’ செயல்பட்டன. அரசாங்கத்தின் தவறான பொருளாதாரக் கொள்கைகள், எரிபொருள் வரிசைகள் மற்றும் மின்சாரத் தட்டுப்பாடு ஆகியவற்றால் விரக்தியடைந்த மக்கள், தங்களின் கோபத்தை வெளிப்படுத்த மீம்களை ஒரு முதன்மையான ஆயுதமாகக் கையாண்டனர்.

ஆரம்பக் கட்டத்தில், மீம்கள் ஒரு ‘மக்கள் மயப்படுத்தப்பட்ட விழிப்புணர்வு’ (Grassroots Awareness) கருவியாக இருந்தன. சிக்கலான சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் (IMF) நிபந்தனைகள் அல்லது கடன் மறுசீரமைப்பு போன்ற விடயங்களை விடவும், “எரிபொருள் வரிசையில் காத்திருக்கும் ஒரு சராசரி மனிதனின் அவலத்தை” நகைச்சுவையூடாகச் சித்தரித்த மீம்கள், பாமர மக்களையும் போராட்டக்களத்தை நோக்கி ஈர்த்தன. குறிப்பாக, அப்போதைய ஆட்சியாளர்களின் பொறுப்பற்ற பேச்சுகளை (உதாரணமாக: “பிச்சை எடுக்கத் தயார்” அல்லது “தினை அரிசி உண்போம்”) மீம்களாக மாற்றிய இளைஞர்கள், ஆட்சியாளர்கள் மீதிருந்த ஒருவகை ‘புனிதப் பிம்பத்தை’ அல்லது ‘அதிகாரப் பயத்தை’ உடைத்தெறிந்தனர். அதிகாரத்தைக் கண்டு அஞ்சிய சமூகத்தை, அதிகாரத்தைக் கண்டு சிரிக்க வைத்ததுதான் இந்த மீம்கள் செய்த மிகப்பெரிய அரசியல் மாற்றம்.

இருப்பினும், போராட்டத்தின் இரண்டாம் கட்டத்தில், இதே மீம்கள் ஒரு ‘திசைதிருப்பும் கருவியாக’ (Weapon of Distraction) மாற்றமடைந்ததை நாம் அவதானிக்க முடிகிறது. போராட்டம் தீவிரமடைந்து, காலி முகத்திடலில் மக்கள் திரண்டிருந்த வேளையில், போராட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கங்களைச் சிதைக்கும் வகையில் பல அநாமதேய மீம்கள் திட்டமிட்டுப் பரப்பப்பட்டன. போராட்டக்காரர்களின் தனிப்பட்ட நடத்தைகள், அங்குள்ள கூடாரங்களில் நடக்கும் சிறு சம்பவங்கள் ஆகியவற்றை மிகைப்படுத்திச் சித்தரித்த மீம்கள், போராட்டத்தின் தீவிரமான அரசியல் கோரிக்கைகளிலிருந்து பொதுமக்களின் அவதானத்தை மடைமாற்றின. இது ஒரு வகை ‘பண்பாட்டுத் தாக்குதல்’ (Cultural Attack) ஆகும். போராட்டத்தை ஒரு ‘திருவிழா’ போன்ற பிம்பமாக மீம்கள் கட்டமைத்தபோது, அதன் பின்னாலிருந்த பொருளாதாரக் குலைவு குறித்த தீவிரமான விவாதங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன.

மேலும், அரகலயவின் இறுதிப் பகுதியில் மீம்கள் ‘அரசியல் துருவமுனைப்பை’ (Political Polarization) ஏற்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் தரப்பைச் சாடும் மீம்கள் வைரலான அதேவேளை, மாற்றுத் தரப்பினரை நோக்கி வரும் விமர்சனங்கள் நகைச்சுவை என்ற பெயரில் மழுங்கடிக்கப்பட்டன. சமூக ஊடக அல்காரிதம்கள் இத்தகைய உணர்ச்சிப்பூர்வமான மீம்களை முன்னிலைப்படுத்தியதால், சாதாரண மக்கள் எதார்த்தமான அரசியல் தீர்வுகளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக, இணையத்தில் நடக்கும் ‘மீம் யுத்தங்களில்’ (Meme Wars) அதிக கவனம் செலுத்தினர். இது போராட்டத்தின் கூட்டுத் தலைமையையும் (Collective Leadership), அதன் ஒருமைப்பாட்டையும் சிதைப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு நுட்பமான உளவியல் போர்முறையாகும்.

அரகலயவின் அனுபவம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம் என்னவெனில், மீம்கள் என்பது ஒரு இருதலைக் கொள்ளி போன்றது. அது ஒருபுறம் அடக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டத்தை ஜனநாயகப்படுத்துகிறது (Democratizing Protest); மறுபுறம், அந்தப் போராட்டத்தின் ஆழமான விழுமியங்களை வெறும் கேலிப் பொருளாக மாற்றி, அதன் அரசியல் வீரியத்தை நீர்த்துப்போகச் செய்கிறது. சாதாரண மக்கள் மீம்களை வெறும் தகவலாக மட்டும் பார்க்காமல், அதன் பின்னாலுள்ள ‘கருத்துருவாக்கத் தந்திரங்களை’ (Ideological Manipulations) அடையாளம் காணத் தவறியதே போராட்டத்தின் பல கோரிக்கைகள் முழுமையடையாமல் போனதற்கான மறைமுகக் காரணங்களில் ஒன்றாகும்.

தேர்தல் அரசியலும் மீம் சந்தையும்: மறைமுக நிதியுதவியும் கருத்துருவாக்கச் சிதைவும்  

நவீன காலத் தேர்தல்கள் இனி வீதி முனைகளிலும் சுவரொட்டிகளிலும் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை; அவை அலைபேசித் திரைகளில் பகிரப்படும் மீம்களாலேயே பெருமளவில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. ஒரு காலத்தில் அரசியல் கட்சிகள் தங்களின் பரப்புரைக்காகப் பெரிய விளம்பர நிறுவனங்களை நாடின. ஆனால் இன்று, ஆயிரக்கணக்கான பின்தொடர்பாளர்களைக் கொண்ட ‘மீம் பக்கங்கள்’ (Meme Pages) மற்றும் தனிப்பட்ட ‘மீம் கிரியேட்டர்கள்’ தங்களின் முதன்மையான பரப்புரைத் தரகர்களாக மாறியுள்ளனர். இவர்களுக்குத் தேர்தல்களின் போது வழங்கப்படும் மறைமுக அரசியல் நிதி (Undisclosed Political Funding), ஜனநாயகத்தின் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு பாரிய சமூகப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது.

முதலாவதாக, Meme Farms அல்லது ஐடி செல்கள் (IT Cells) எவ்வாறு இயங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பெரிய அரசியல் கட்சிகள் தேர்தலுக்கு முன்னதாகவே செல்வாக்கு மிக்க மீம் கிரியேட்டர்களைத் தொடர்பு கொள்கின்றன. இவர்களுக்கு நேரடியாகக் கட்சி நிதி வழங்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, விளம்பர நிறுவனங்கள் அல்லது தனிப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் ஊடாகப் பெருந்தொகை பணம் கைமாற்றப்படுகிறது. இதனால், குறிப்பிட்ட ஒரு மீம் கிரியேட்டர் ஒரு கட்சிக்கு ஆதரவாகச் செயல்படுவது சாதாரண மக்களுக்குத் தெரிவதில்லை. அவர் வழக்கம் போல நகைச்சுவை மீம்களைப் பதிவிட்டுக்கொண்டே, இடையில் நுட்பமான முறையில் (Subliminal messaging) ஒரு வேட்பாளரை உயர்த்தியும், எதிர்த்தரப்பு வேட்பாளரைத் தரம் தாழ்த்தியும் மீம்களை உருவாக்குவார். இது ‘இயல்பான பொதுஜனக் கருத்து’ (Organic Public Opinion) போன்ற ஒரு போலி பிம்பத்தை உருவாக்குகிறது.

இரண்டாவதாக, இந்த மறைமுக நிதி வழங்கும் முறையானது ‘சேறு பூசும் அரசியலை’ (Smear Campaign) ஒரு லாபகரமான தொழிலாக மாற்றியுள்ளது. ஒரு குறிப்பிட்ட வேட்பாளரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, அவரது உடல் ஊனம் அல்லது அவரது பேச்சுத் தடுமாற்றங்களைக் கேலி செய்வதற்கு என்று பிரத்தியேகமாக மீம் கிரியேட்டர்களுக்கு ‘இலக்குகள்’ (Targets) வழங்கப்படுகின்றன. இத்தகைய நச்சுத்தன்மை கொண்ட மீம்கள் வைரலாவதற்குப் பணம் கொடுத்து அவை ‘Boost’ செய்யப்படுகின்றன. சாதாரண மக்கள் இதனை ஒரு தற்செயலான நகைச்சுவை என்று எண்ணிப் பகிரும்போது, அந்த அரசியல்வாதியின் பிம்பம் திட்டமிட்டுச் சிதைக்கப்படுகிறது. இங்கு நகைச்சுவை என்பது ஒரு ‘கூலிப்படை’ போலச் செயல்படுகிறது. இது வாக்காளர்களின் பகுத்தறியும் திறனை மழுங்கடித்து, உணர்ச்சிவசப்பட்ட முடிவுகளை எடுக்கத் தூண்டுகிறது.

மூன்றாவதாக, இந்த நிதிப் பரிமாற்றம் பெரும்பாலும் ‘கறுப்புப் பணப் புழக்கத்திற்கு’ ஒரு வழியாக உள்ளது. தேர்தல் ஆணையத்தின் கண்காணிப்பில் வராத இத்தகைய டிஜிட்டல் செலவுகள், தேர்தலுக்கான செலவு வரம்புகளை (Spending limits) மீறுவதற்கு அரசியல் கட்சிகளுக்கு உதவுகின்றன. ஒரு வேட்பாளர் தனது அதிகாரப்பூர்வ விளம்பரங்களுக்குச் செலவிடும் தொகையை விட, மறைமுகமாக மீம் கிரியேட்டர்களுக்கும், சமூக ஊடகப் பிரபலங்களுக்கும் (Influencers) வழங்கும் தொகை பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. இது பணபலம் கொண்ட வேட்பாளர்களுக்கே சாதகமான சூழலை உருவாக்குகிறது, இதனால் நேர்மையான மற்றும் நிதி பலமற்ற வேட்பாளர்களின் குரல்கள் டிஜிட்டல் சந்தை இரைச்சலில் அமுங்கிப் போகின்றன.

இந்தத் தாக்கத்தின் விளைவாக, சாதாரண மக்களின் அரசியல் புரிதல் என்பது ‘யார் சிறந்த கேலி செய்கிறார்கள்?’ என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது. கொள்கைகள் மற்றும் திட்டங்களைப் பற்றி விவாதிப்பதற்குப் பதிலாக, எதிர் வேட்பாளரை எந்த மீம் பக்கம் மிகக் கேவலமாகச் சித்தரிக்கிறது என்பதில் இளைஞர்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர். இது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை விழுமியமான ‘அறிவுப்பூர்வமான தெரிவை’ (Informed choice) அழித்து, ‘வெறுப்புணர்வால் தூண்டப்பட்ட தெரிவாக’ மாற்றுகிறது. மீம் கிரியேட்டர்கள் தங்களின் பொருளாதார லாபத்திற்காகப் புனையும் பொய்கள் மற்றும் அரை உண்மைகள், சமூகத்தில் நீண்டகாலப் பிளவுகளையும் கசப்புணர்வுகளையும் விதைக்கின்றன.

மீம்களின் உளவியல்: நீண்ட கட்டுரைகளை விட மீம்கள் ஏன் மூளையை எளிதில் வசீகரிக்கின்றன?

நவீன மனித மூளையானது தகவல்களை நுகரும் விதத்தில் கடந்த தசாப்தத்தில் பெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்துள்ளது. ஒரு சமூகப் பிரச்சினையை விளக்கும் 4000 சொற்கள் கொண்ட ஒரு கட்டுரையை விட, ஒரு நொடியில் கடந்து செல்லும் ‘மீம்’ (Meme) ஏன் மனித மனங்களில் ஆழமாகப் பதிகிறது என்பதன் பின்னணியில் பல உளவியல் காரணங்கள் உள்ளன. இதனைச் சமூகவியலாளர்கள் ‘தகவல் நுகர்வு உளவியல்’ (Information Consumption Psychology) என்று அழைக்கின்றனர்.

முதலாவதாக, மனித மூளை என்பது அடிப்படையில் ஒரு ‘காட்சிச் செயலி’ (Visual Processor) ஆகும். மனித மூளையினால் ஒரு உரையை (Text) விட, ஒரு பிம்பத்தை (Image) 60,000 மடங்கு வேகமாகச் செயலாக்க முடியும். ஒரு கட்டுரையை வாசிக்கும்போது நமது மூளை ஒவ்வொரு சொல்லையும் எழுத்துக் கூட்டி, அதன் பொருளை உள்வாங்கி, பின்னர் ஒரு பிம்பமாக மாற்ற வேண்டும். ஆனால், மீம்கள் நேரடியாக ஒரு பிம்பத்தையும், மிகக் குறைந்த சொற்களையும் கொண்டிருப்பதால், மூளை அதனை மிகக் குறைந்த ஆற்றலில் (Cognitive Load) எளிதாகப் புரிந்துகொள்கிறது. இந்த ‘எளிமை’ என்பது ஒரு விடயத்தை ஆழமாகச் சிந்திக்க விடாமல், அதனை அப்படியே உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ள மூளையைத் தூண்டுகிறது.

இரண்டாவதாக, மீம்கள் ‘உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிணைப்பை’ (Emotional Anchoring) ஏற்படுத்துகின்றன. அநேகமான மீம்கள் நகைச்சுவை, கோபம் அல்லது நையாண்டி ஆகிய உணர்ச்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. மனித மூளையில் ‘அமிக்டலா’ (Amygdala) எனப்படும் பகுதி உணர்ச்சிகளைக் கையாள்கிறது. ஒரு தகவலுடன் நகைச்சுவை கலக்கப்படும்போது, மூளையில் ‘டோபமைன்’ (Dopamine) எனும் மகிழ்ச்சியைத் தரும் வேதிப்பொருள் சுரக்கிறது. இந்த மகிழ்ச்சி உணர்வு, அந்தத் தகவல் உண்மையா இல்லையா என்று பகுத்தறியும் ‘முன்மூளையின்’ (Prefrontal Cortex) தர்க்க ரீதியான செயல்பாட்டைச் சிறிது நேரத்திற்கு முடக்கிவிடுகிறது. இதனால், ஒரு நகைச்சுவையான மீமைப் பார்க்கும்போது மூளை அதனைத் தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டு ‘உண்மை’ என்று நம்பத் தொடங்குகிறது.

மூன்றாவதாக, ‘சமூக உறுதிப்படுத்தல்’ (Social Proof) எனும் உளவியல் காரணி இங்கு முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஒரு நீண்ட கட்டுரையை ஒரு நபர் தனியாக வாசிக்கிறார். ஆனால், ஒரு மீம் என்பது ஆயிரக்கணக்கான ‘Like’குகள் மற்றும் ‘Share’களுடன் நமது திரைக்கு வருகிறது. “இவ்வளவு பேர் இதனைச் சரி என்று ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்ற எண்ணம் மூளையில் ஒரு ‘மந்தை மனப்பான்மையை’ (Herd Mentality) உருவாக்குகிறது. மற்றவர்கள் ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால் அது சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று மூளை ஒரு குறுக்குவழியை (Heuristic) எடுத்துக் கொள்கிறது. இது சாதாரண மக்களின் அரசியல் புரிதலைச் சுயமாகச் சிந்திக்க விடாமல், ஒரு குழுவின் கருத்தையே தனது கருத்தாக மாற்றிக்கொள்ளத் தூண்டுகிறது.

நான்காவதாக, ‘பழக்கமான சூழல்’ (Familiarity Bias) மீம்களுக்குப் பெரும் பலத்தைத் தருகிறது. மீம்கள் பெரும்பாலும் நாம் ஏற்கனவே பார்த்த திரைப்படக் காட்சிகள் அல்லது பிரபலமான முகங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. நமது மூளைக்கு அறிமுகமான ஒரு முகம் (உதாரணமாக வடிவேலுவின் முகபாவனை) ஒரு கருத்தைச் சொல்லும்போது, மூளை அதனைத் தன்னியல்பாகவே ‘நம்பகமானது’ என்று கருதுகிறது. ஒரு புதிய தகவலைப் புதிய மனிதர் சொல்லும்போது ஏற்படும் ‘அந்நியத்தன்மை’ (Estrangement) மீம்களில் இல்லை. இந்த ‘பரிச்சயம்’ என்பது அரசியல் பரப்புரைகளைத் தடுப்பரணின்றி மக்களின் மனதிற்குள் கடத்துவதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

இறுதியாக, மீம்கள் ‘உடனடித் திருப்தி’ (Instant Gratification) வழங்கும் ஒரு கருவியாக உள்ளன. இன்றைய பரபரப்பான உலகில், ஒரு விடயத்தைப் பற்றி நீண்ட நேரம் சிந்திப்பது மூளைக்குச் சோர்வைத் தருகிறது. மீம்கள் ஒரு பிரச்சினையை மிக எளிமையாக ‘சரி-தவறு’ அல்லது ‘நல்லவன்-கெட்டவன்’ என்று பிரித்துக் காட்டுவதால், மூளை சிக்கலான அரசியல் யதார்த்தங்களைத் தவிர்த்துவிட்டு, இந்த எளிய வகைப்பாட்டை விரும்பி ஏற்றுக்கொள்கிறது. இதுவே சாதாரண மக்களின் அரசியல் புரிதலைச் சீரழிக்கும் மிக நுட்பமான திசைதிருப்பல் ஆகும்.

ஊடகங்கள் சொல்லத் தயங்கிய பல உண்மைகளை மீம்கள் துணிச்சலுடன் மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தன. இங்கு மீம் என்பது ஒரு ‘எதிர்ப்பு கலாசாரத்தின்’ (Counter-culture) அடையாளமாக மாறியது. ஆனால், இதே வலிமை ஒரு முனையில் ஜனநாயகத்திற்கு உதவும் அதேவேளை, மறுமுனையில் அநாமதேயமான முறையில் (Anonymous) தவறான தகவல்களைப் பரப்புவதற்கும், இனவாதக் கருத்துக்களை நகைச்சுவை என்ற பெயரில் விதைப்பதற்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

மீம்களால் ஏற்படும் அரசியல் திசைதிருப்பல்களைத் தடுத்து, ஆரோக்கியமான அரசியல் புரிதலை வளர்த்தெடுக்கப் பின்வரும் பரிந்துரைகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன:

டிஜிட்டல் ஊடக அறிவுத்திறன் (Critical Media Literacy): பாடசாலை மற்றும் பல்கலைக்கழக மட்டங்களில் ‘டிஜிட்டல் ஊடகக் கல்வி’ ஒரு கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு மீமைப் பார்க்கும்போது அதன் பின்னாலுள்ள அரசியல் நோக்கம், நிதி ஆதாரம் மற்றும் அது எதனை மறைக்க முயல்கிறது என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்யும் திறனை இளைஞர்களிடையே வளர்க்க வேண்டும்.

மீம் பக்கங்களுக்கான நெறிமுறைகள் (Ethics for Meme Pages): அதிகப்படியான பின்தொடர்பாளர்களைக் கொண்ட மீம் பக்கங்கள், ஒரு ஊடக நிறுவனம் போன்ற பொறுப்புக்கூறலுக்கு (Accountability) உள்ளாக்கப்பட வேண்டும். தவறான தகவல்களைப் பரப்புதல் (Misinformation) மற்றும் தனிநபர் நற்பெயருக்குக் களம் விளைவித்தல் போன்ற செயல்களுக்குத் தார்மீக மற்றும் சட்ட ரீதியான கட்டுப்பாடுகள் அவசியமாகும்.

தேர்தல் காலக் கண்காணிப்பு: தேர்தல் ஆணையகம், அரசியல் கட்சிகள் மீம் கிரியேட்டர்களுக்கு வழங்கும் மறைமுக நிதியைக் கண்காணிப்பதற்கான பிரத்தியேகப் பொறிமுறையை உருவாக்க வேண்டும். தேர்தல் காலங்களில் பகிரப்படும் ‘கட்டணம் செலுத்தப்பட்ட’ (Paid) அரசியல் மீம்கள் வெளிப்படையாக அடையாளப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

ஆழமான வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஊக்குவித்தல்: மீம்கள் வழங்கும் ‘உடனடித் திருப்தி’ (Instant Gratification) கலாசாரத்திலிருந்து இளைஞர்களை மீட்டெடுக்க, ஆழமான அரசியல் கட்டுரைகள், புத்தகங்கள் மற்றும் விவாதங்களில் ஈடுபடும் பண்பை ஊக்குவிக்க வேண்டும். ஒரு பிரச்சினையை வெறும் 10 செக்கன் மீமில் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்ற எதார்த்தத்தை இளைஞர்களுக்கு உணர்த்த வேண்டும்.

மாற்று நகைச்சுவை வெளி (Alternative Satire): வெறும் கேலி மற்றும் வன்மத்தைப் பரப்பாமல், சமூக மாற்றத்தை நோக்கிய ஆக்கபூர்வமான நையாண்டிகளை (Constructive Satire) முன்னெடுக்கும் மீம் கிரியேட்டர்களுக்குச் சமூக அங்கீகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும். நகைச்சுவை என்பது அதிகாரத்தை மேம்படுத்தப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர, மனித மாண்புகளைச் சிதைக்கப் பயன்படக் கூடாது.

முடிவாக, மீம்கள் என்பது நவீன தகவல் தொடர்பு உலகின் ஒரு தவிர்க்க முடியாத அங்கம். அவை சாதாரண மக்களின் அரசியல் புரிதலை எளிமைப்படுத்துகின்றனவா அல்லது திசைதிருப்புகின்றனவா என்பது அந்த மீம்களை மக்கள் எவ்வளவு விழிப்புணர்வுடன் (Media Literacy) அணுகுகிறார்கள் என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. ஒரு மீமைப் பார்த்துச் சிரிப்பதோடு நின்றுவிடாமல், அதன் பின்னாலுள்ள அரசியல் நோக்கம் என்ன, அது எந்தப் பிரச்சினையை மறைக்க முயல்கிறது அல்லது யாரை இலக்கு வைக்கிறது என்பதைச் சிந்திக்கும் ஆற்றலை மக்கள் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். நகைச்சுவை என்பது அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கப் பயன்பட வேண்டுமே தவிர, அநீதிகளைக் கண்டு நாம் சிரித்துக்கொண்டிருக்கப் பயன்படக் கூடாது. மீம்கள் உருவாக்கும் அந்தப் போலித் திரையை விலக்கிப் பார்க்கும் போதே, சாதாரண மக்களால் உண்மையான அரசியல் சூழலைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். டிஜிட்டல் யுகத்தில் சிரிப்பு என்பது ஒரு அரசியல் தெரிவு; அந்தத் தெரிவு நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறதா அல்லது சிந்திக்க விடாமல் தடுக்கிறதா என்பதை நாம் ஒவ்வொருவரும் உணர வேண்டும்.

அருள்கார்க்கி