செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் சுயாதீனச் சிந்தனையும் ஆளுமைச் சிதைவும்

Photo, DEXERTO

மானுட வரலாறு என்பது தனது சுயாதீனத்தன்மையையும் அக அடையாளத்தையும் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக மனிதன் நிகழ்த்திய தொடர் போராட்டங்களின் சாட்சியாகும். அரிஸ்டாட்டில் மனிதனை ஒரு ‘அரசியல் விலங்கு’ (Political Animal) என வரையறுத்த காலம் தொட்டு, டெக்கார்ட்டின் “நான் சிந்திக்கிறேன், எனவே நான் இருக்கிறேன்” (Cogito, ergo sum) என்ற தத்துவக் கோட்பாடு வரை, மனிதனின் சிந்திக்கும் திறனும் அவனது அகவயமான ஆளுமையுமே அவனது இருப்பின் ஆதாரமாகக் கருதப்பட்டன. எனினும், இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் நவீன தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சல், குறிப்பாகச் செயற்கை நுண்ணறிவின் (Artificial Intelligence) அதீத வளர்ச்சி, இந்தத் தத்துவார்த்த அடிப்படைகளையே அடியோடு உலுக்கியுள்ளது.

இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் மனிதன் ஒரு சிந்திக்கும் உயிரியாக அல்லாமல், வெறும் தரவு உற்பத்தி செய்யும் ஒரு புள்ளியாக (Data Point) மாத்திரமே சுருக்கப்படுகிறான். நமது ஆழமான உணர்வுகள், அந்தரங்கமான கோபதாபங்கள், காதல், ஏமாற்றம் என அனைத்தும் Algorithms-களால் அளவிடப்படக்கூடிய, வகைப்படுத்தப்படக்கூடிய வணிகப் பண்டங்களாக மாற்றமடைந்துள்ளன. இந்தத் தரவுமயமாக்கல் (Datafication) மனிதனின் சுயாதீனமான முடிவெடுக்கும் ஆற்றலை மெல்ல மெல்ல அரித்து, அவனது ஆளுமையைக் கடுமையான சிதைவுக்குள்ளாக்குகிறது. இப்போக்கு வெறும் தொழில்நுட்ப மாற்றம் மட்டுமல்ல, அது மனித ஆளுமையின் மீதான மிக நுட்பமான கருத்தியல் மற்றும் உளவியல் ஆக்கிரமிப்பாகும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் மனித ஆளுமை எவ்வாறு சிதைக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்குச் சமகால சமூக – அரசியல் தத்துவவாதிகளின் கோட்பாடுகளை ஒப்பிட்டு நோக்குவது அவசியமானதாகும்.

ஷோஷனா சுபோஃபின் ‘கண்காணிப்பு முதலாளித்துவம்‘ (Surveillance Capitalism)

அமெரிக்கச் சமூகவியலாளர் ஷோஷனா சுபோஃப் (Shoshana Zuboff), நவீன தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மனித நடத்தைகளை எவ்வாறு வணிகமாக்குகின்றன என்பதை விளக்க இக்கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறார். அவரது பார்வையில், நிலப்பிரபுத்துவக் காலத்தில் நிலங்களும் (காணி), தொழில்புரட்சிக் காலத்தில் உடல் உழைப்பும் சுரண்டப்பட்டதைப் போல, இன்றைய யுகத்தில் ‘மனித அனுபவங்கள்’ சுரண்டப்படுகின்றன.

நமது விருப்பங்கள், தேடல்கள், நாம் ஒரு திரையை நோக்கிச் செலவிடும் நொடிகள் அனைத்தும் ‘நடத்தை உபரியாக’ (Behavioral Surplus) மாற்றப்பட்டு, செயற்கை நுண்ணறிவுப் பொறிகளுக்கு உணவாக ஊட்டப்படுகின்றன. சுபோஃப் குறிப்பிடுவது போல, இந்த அல்காரிதங்கள் மனித நடத்தைகளை முன்கூட்டியே கணிப்பதுடன் நில்லாமல், புதிய நடத்தை வடிவங்களை உருவாக்குவதற்கும் மனிதர்களைத் தூண்டுகின்றன. இங்கு மனிதனின் சுயாதீனச் சிந்தனை என்பது அல்காரிதங்களின் வணிக நோக்கத்திற்காகத் திட்டமிட்டுத் திருடப்படுகிறது.

பியுங்-சுல் ஹானின் ‘உளவியல் அரசியல்‘ (Psychopolitics)

கொரிய-ஜெர்மன் தத்துவவாதியான பியுங்-சுல் ஹான் (Byung-Chul Han), மிஷெல் ஃபூக்கோவின் (Michel Foucault) ‘உயிரியல் அரசியல்’ (Biopolitics) என்ற கருத்தாக்கத்தை இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்திற்கு ஏற்ப மறுவரையறை செய்கிறார். ஃபூக்கோவின் காலத்தில் அதிகாரம் என்பது சிறைச்சாலைகள், பாடசாலைகள் போன்ற நிறுவனங்கள் ஊடாக மனித உடல்களைக் கண்காணித்து ஒடுக்கியது. ஆனால், ஹான் குறிப்பிடும் ‘உளவியல் அரசியல்’ (Psychopolitics) மனித உடல்களை ஒடுக்குவதில்லை; மாறாக, மனித மனங்களைச் சுவீகரிக்கிறது.

டிஜிட்டல் உலகில் மனிதர்கள் யாரும் கட்டாயப்படுத்தி ஒடுக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, மனிதர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து தங்களின் அந்தரங்கங்களை, விருப்பு வெறுப்புகளை சமூக வலைத்தளங்களில் கொட்டுகிறார்கள். இது ஒரு ‘சுயமாக விரும்பும் டிஜிட்டல் அடிமைத்தனம்’ (Voluntary Digital Servitude) என்கிறார் ஹான். செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது இந்தத் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி, மனிதர்களுக்குப் பிடித்தமான விடயங்களை மாத்திரமே காட்டி, அவர்களின் சிந்தனை எல்லையைச் சுருக்குகிறது. இதனால் மனிதன் தன் மீதே செலுத்தும் அகவயமான வன்முறை அதிகரித்து, தனிமனித ஆளுமை வறண்டு போகிறது.

யுவால் நோவா ஹராரியின் ‘தரவுவாதம்‘ (Dataism)

வரலாற்றாசிரியர் யுவால் நோவா ஹராரி (Yuval Noah Harari), எதிர்கால உலகம் ‘தரவுவாதம்’ என்ற புதிய மதத்தால் ஆளப்படும் எனக் எச்சரிக்கிறார். இதன்படி, பிரபஞ்சம் என்பது வெறும் தரவு ஓட்டங்களின் தொகுப்பு என்றும், மனிதன் என்பவன் வெறும் உயிரியல் அல்காரிதம் (Biochemical Algorithm) என்றும் பார்க்கப்படுகிறான்.

செயற்கை நுண்ணறிவின் கணினி அல்காரிதங்கள், மனிதனின் உயிரியல் அல்காரிதங்களை விடவும் சிறப்பாகச் சிந்திக்கவும் கணிக்கவும் தொடங்கும்போது, மனிதனின் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் இயந்திரங்களிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. எத்தகைய உணவை உண்பது, எங்கு காணியை வாங்குவது, யாரைத் திருமணம் செய்வது என்பது வரை அனைத்தையும் ஒரு மென்பொருள் தீர்மானிக்கும் போது, மனிதனின் சுயாதீன முடிவு (Free Will) என்பது அர்த்தமற்றதாகி விடுகிறது.

உணர்ச்சிகளின் பண்டமாக்கலும் தரவுமயமாக்கலும்

மனித ஆளுமையின் மிக முக்கியமான அம்சம் அவனது உணர்ச்சிகளாகும். கோபம், ஏமாற்றம், மகிழ்ச்சி, துக்கம் போன்ற உணர்வுகள் தனித்துவமானவை; அவை அல்காரிதங்களால் கணிக்க முடியாதவை என்றே நீண்டகாலமாக நம்பப்பட்டது. ஆனால், ‘உணர்ச்சிசார் கணினியியல்’ (Affective Computing) மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவின் வளர்ச்சி, இந்த மனித உணர்வுகளையும் வெறும் எண்களாகவும் குறியீடுகளாகவும் மாற்றிவிட்டன.

ஒரு பயனர் சமூக வலைத்தளப் பக்கமொன்றை அசைபோடும்போது (Scrolling), அவனது முகம் காட்டும் சிறு அசைவுகள், அவன் ஒரு பதிவை வாசிப்பதற்கு எடுத்துக்கொள்ளும் கால அளவு போன்றவற்றை அல்காரிதங்கள் நுட்பமாகக் கண்காணிக்கின்றன. மனிதர்களிடம் கோபத்தையும் வெறுப்பையும் தூண்டும் பதிவுகளே அதிக ஈடுபாட்டை (Engagement) ஏற்படுத்துகின்றன என்பதைச் செயற்கை நுண்ணறிவு அறிந்துள்ளது. இதனால், மனிதனின் ஆக்கபூர்வமான உணர்ச்சிகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, அவனது பலவீனங்களும் ஆக்ரோஷ உணர்வுகளும் அல்காரிதங்களால் தூண்டப்பட்டு லாப நோக்குடன் வணிகமயமாக்கப்படுகின்றன. மனிதன் தன் உணர்வுகளின் மீதான கட்டுப்பாட்டை இழந்து, இயந்திரங்களால் கையாளப்படும் ஒரு பொம்மையாக மாறும் அவலம் இங்குதான் நிகழ்கிறது.

சுயாதீன முடிவெடுத்தல் மீதான மறைமுக ஆக்கிரமிப்பு

நவீன தொழில்நுட்ப உலகத்தில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் அனைத்தும் நம்முடையவைதானா என்ற கேள்வி தத்துவார்த்த ரீதியாக மிகவும் பிரதானமானது. செயற்கை நுண்ணறிவானது மனிதர்களை (Hyper-nudging) எனப்படும் மறைமுகத் தூண்டல் முறைமைக்கு உள்ளாக்குகிறது.

Filter Bubbles –  அல்காரிதங்கள் நமக்குத் தேவையான, நாம் ஏற்கனவே உடன்படுகின்ற கருத்துக்களை மாத்திரமே தொடர்ச்சியாகக் காட்டுகின்றன. இதனால் மாற்றுக்கருத்துக்களை உள்வாங்கும் பக்குவத்தை மனித மனம் இழக்கிறது.

Echo Chambers –  நமது சொந்தக் கருத்துக்களே மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலிக்கும் ஒரு டிஜிட்டல் சிறைக்குள் நாம் அடைக்கப்படுகிறோம். இது மனிதனின் பன்முகத்தன்மை கொண்ட சிந்தனை ஆளுமையைச் சிதைத்து, அவனைக் குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவனாக மாற்றுகிறது.

நாம் ஒரு பொருளைத் தெரிவு செய்வதிலிருந்து, ஒரு அரசியல் கருத்தை ஆதரிப்பது வரை அனைத்தும் திரைக்குப் பின்னால் இருக்கும் செயற்கை நுண்ணறிவால் நுட்பமாக வடிவமைக்கப்படுகின்றன. இந்தத் தெரிவுக் கட்டமைப்பு (Choice Architecture) மனிதனின் சுயாதீனச் சிந்தனையை முழுமையாக முடக்கி விடுகிறது.

சமகால இலங்கை யதார்த்தம் 

இந்த உலகளாவிய தொழில்நுட்ப ஆதிக்கம் இலங்கையின் சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் தளங்களிலும் எத்தகைய ஆழமான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்பதைப் பின்வரும் சமகால உதாரணங்கள் வழி பகுப்பாய்வு செய்யலாம். இலங்கையின் அண்மைய பொருளாதார நெருக்கடியைத் தொடர்ந்து, கிராமப்புற மற்றும் நடுத்தர வர்க்க மக்கள் மத்தியில் உடனடிக் கடன் வழங்கும் டிஜிட்டல் செயலிகளின் பயன்பாடு அதிகரித்துள்ளது. இந்தச் செயலிகள் செயற்கை நுண்ணறிவுத் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி, கடன் கோருபவர்களின் தொலைபேசியில் உள்ள தொடர்பு எண்கள், புகைப்படங்கள், சமூக வலைத்தளத் தரவுகள் அனைத்தையும் அத்துமீறிச் சேகரிக்கின்றன.

கடன் திருப்பிச் செலுத்தலில் சிறு தாமதம் ஏற்படும்போது, இந்த அல்காரிதங்கள் தானியங்கி முறையில் கடன்பெற்றவரின் நெருங்கிய உறவினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் அவதூறான செய்திகளையும் புகைப்படங்களையும் அனுப்பி உளவியல் ரீதியான சித்திரவதையை நிகழ்த்துகின்றன. இலங்கையின் மலையகத் தோட்டப்புறங்களிலும், பின்தங்கிய கிராமப்புறங்களிலும் இத்தகைய டிஜிட்டல் கட்டமைப்பு வன்முறையால் பல தனிநபர்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்ட சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. மனிதனின் வறுமையும் அவலமும் அல்காரிதங்களால் தரவுமயமாக்கப்பட்டு, அவனது தன்னாட்சி உரிமையும் (Autonomy) மானுட மாண்பும் எவ்வாறு சிதைக்கப்படுகின்றன என்பதற்கு இதுவொரு கொடூரமான சான்றாகும்.

இலங்கையின் அண்மைய அரசியல் மாற்றங்கள் மற்றும் கடந்த கால இனக் கலவரங்களின் போது சமூக வலைத்தளங்களின் அல்காரிதங்கள் வகித்த பங்கு மிகக் கடுமையான விமர்சனத்திற்குரியது. சிங்கள மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் பரப்பப்படும் தீவிரவாதக் கருத்துக்களையும், போலிச் செய்திகளையும் இனங்கண்டு தடுப்பதில் செயற்கை நுண்ணறிவுக் கட்டமைப்புகள் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்து வருகின்றன.

மாறாக, சமூகத்தில் பதற்றத்தை ஏற்படுத்தும் பதிவுகளையே அல்காரிதங்கள் அதிகளவில் பயனர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கின்றன. இது இலங்கையின் பல்லினச் சமூகக் கட்டமைப்பில் உள்ள பரஸ்பர நம்பிக்கையையும் சகிப்புத்தன்மையையும் சிதைத்து, தனிமனிதர்களைத் தீவிரப் போக்கிற்குள் தள்ளுகிறது. சக மனிதனைப் பச்சாதாபத்துடன் நோக்கும் ஒரு குடிமகனின் ஆளுமை சிதைக்கப்பட்டு, வெறுப்பை உமிழும் ஒரு டிஜிட்டல் கருவியாக அவன் மாற்றப்படுகிறான்.

இலங்கையின் நகர்ப்புறங்களில் PickMe, Uber போன்ற செயலிகளில் பணிபுரியும் பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களின் வாழ்வாதாரம் இன்று முற்றுமுழுதாகச் செயற்கை நுண்ணறிவு அல்காரிதங்களாலேயே தீர்மானிக்கப்படுகிறது. இந்தத் தொழிலாளர்களுக்கு மேல் அதிகாரிகள் யாரும் இருப்பதில்லை; ஒரு அல்காரிதமே அவர்களின் முதலாளி. அவர்கள் எப்போது வேலை செய்ய வேண்டும், எவ்வளவு தூரம் பயணிக்க வேண்டும், அவர்களின் ஊதியம் எவ்வளவு என்பதை மனிதத் தன்மையற்ற ஒரு கணிதக் குறியீடு தீர்மானிக்கிறது. செயலியில் வாடிக்கையாளர்கள் வழங்கும் ‘Star Ratings’ (மதிப்பீடுகள்) அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை நிர்ணயிப்பதால், ஓட்டுநர்கள் தொடர்ச்சியான உளவியல் அழுத்தத்திற்கும், தன்னாட்சி இழப்பிற்கும் உள்ளாகிறார்கள். உழைப்பு என்பது அதன் மனிதப் பெறுமதியை இழந்து, வெறும் தரவுப் பரிமாற்றமாகச் சுருங்கிவிட்டதன் விளைவே.

ஆளுமைச் சிதைவின் உளவியல் விளைவுகள்

செயற்கை நுண்ணறிவு யுகத்தில் மனிதன் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் சிக்கல்கள் தனித்துவமானவை. தொடர்ச்சியான டிஜிட்டல் கண்காணிப்பும் தரவுச் சுரண்டலும் பின்வரும் உளவியல் நெருக்கடிகளைத் தோற்றுவிக்கின்றன. “அல்காரிதங்களுக்கு என்னைப் பிடிக்குமா?”, “எனது பதிவு பலரைச் சென்றடையுமா?” என்ற தொடர் ஏக்கம் மனிதர்களிடம் ஒருவித அடிமைத்தனமான பதற்ற நிலையை உருவாக்குகிறது. இதனால் மனிதர்கள் தங்களின் உண்மையான ஆளுமையை விடுத்து, அல்காரிதங்களுக்குப் பிடித்தமான முறையில் தங்களை மாற்றியமைத்துக் கொள்கிறார்கள். செயற்கை நுண்ணறிவுக் கருவிகள் ( ChatGPT போன்ற மாதிரிகள்) நமக்குத் தேவையான விடயங்களை நொடிப் பொழுதில் தொகுத்து வழங்கிவிடுவதால், மனித மூளையின் தேடல்திறனும், சுயமான பகுப்பாய்வு ஆற்றலும் மழுங்கிப்போகின்றன. பாடசாலை மட்டத்திலிருந்தே மாணவர்கள் இத்தகைய தொழில்நுட்பங்களைச் சார்ந்து வாழப் பழகுவதால், எதிர்காலத் தலைமுறையின் சுயாதீனச் சிந்தனை ஆளுமை பெரும் கேள்விக்குறியாகிறது. மனிதன் தன்னை ஒரு தனித்துவமான ஆன்மாவாகப் பார்க்காமல், சமூக வலைத்தளங்களின் ‘Likes’ மற்றும் ‘Shares’ எண்ணிக்கைகளின் அடிப்படையில் தனது சுயமதிப்பைத் தீர்மானிக்கும் துரதிர்ஷ்டவசமான நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான்.

டிஜிட்டல் மானுடவியலின் தேவை

செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆதிக்கத்திலிருந்து மனித ஆளுமையையும் சுயாதீனச் சிந்தனையையும் மீட்டெடுப்பது என்பது தொழில்நுட்பத்தை முற்றாகப் புறக்கணிப்பதன் மூலம் சாத்தியமாகாது. மாறாக, தொழில்நுட்பத்தின் மீதான மனிதனின் ஆளுமையை மீண்டும் நிலைநிறுத்துவதன் மூலமே அது சாத்தியமாகும். நமக்குத் தேவைப்படுவது வெறுமனே தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடு அல்ல; மாறாக, மனிதப் பெறுமதிகளை மையமாகக் கொண்ட ஒரு புதிய தத்துவார்த்த ஆயத்தமாகும். இதனை ‘டிஜிட்டல் மானுடவியல்’ (Digital Humanism) என அழைக்கலாம். தனிமனிதர்களின் தரவுகள் அவர்களின் அனுமதியின்றிச் சுரண்டப்படுவதைத் தடுக்கும் வலுவான சட்டக் கட்டமைப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையை போன்ற வளரும் நாடுகளில், பின்தங்கிய விளிம்புநிலை மக்களின் தரவுப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் சட்டங்கள் அவசரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். கல்வித் திட்டங்களில், குறிப்பாகப் பாடசாலை மட்டத்திலிருந்து மாணவர்களுக்கு அல்காரிதங்கள் எவ்வாறு இயங்குகின்றன, அவை நமது மனதை எங்ஙனம் கையாள்கின்றன (Manipulate) என்பது பற்றிய விமர்சனப் பார்வை கற்பிக்கப்பட வேண்டும். தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் மனிதனைத் தரவாக மாற்றுவதற்கு எதிராக, மனித உணர்வுகளின் உன்னதத்தையும், பகுத்தறிவின் தனித்துவத்தையும் பேசும் தத்துவ உரையாடல்கள் சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.

முடிவுரை

செயற்கை நுண்ணறிவு யுகம் மனிதகுலத்திற்குப் பேரதிர்ச்சியையும் பெரும் சவால்களையும் ஒரே நேரத்தில் கொண்டு வந்துள்ளது. திரைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் கணித வழிமுறைகள் மனிதனின் ஆன்மாவைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைத்து, அவனை வெறும் எண்களின் கூட்டமாக மாற்ற முயல்கின்றன. எனினும், மனிதனின் அகவயமான ஆற்றல், சக மனிதன் மீதான பச்சாதாபம், அநீதிக்கு எதிரான அவனது சுயாதீனமான கோபம் என்பன எந்தவொரு கணினி அல்காரிதத்தாலும் முழுமையாகப் பிரதிபலிக்க முடியாதவை.

தரவுகளாகச் சுருங்கிப் போகும் ஆபத்திலிருந்து மனிதன் தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமாயின், அவன் தனது சிந்தனைச் சுதந்திரத்தை இயந்திரங்களிடம் அடகு வைப்பதை நிறுத்த வேண்டும். தொழில்நுட்பத்தை ஒரு கருவியாக மாத்திரம் பயன்படுத்தி, தனது ஆளுமையின் உன்னதத்தை மனிதன் தக்க வைத்துக் கொள்ளும் போதே, இந்த டிஜிட்டல் யுகத்திலும் அவனது இருப்பு அர்த்தமுள்ளதாக அமையும். இல்லையெனில், மனிதன் தன் சொந்தக் கண்டுபிடிப்புகளாலேயே ஆளுமை சிதைக்கப்பட்ட ஒரு நவீன அடிமையாக வாழ நேரிடும்.

அருள் கார்க்கி